Babyboom

Hallo allemaal, het is weer eens tijd voor een blogje!

Vandaag zijn de kittens van Ushi 7 weken oud, en dat betekent voor 2 van hen dat ze vandaag zijn vertrokken naar hun nieuwe baasjes. Het rode katertje mocht als eerste mee, maar vanmiddag is ook het rood-witte katertje opgehaald.

Kittens


We hebben besloten om het rood-wit-zwarte poesje zelf te houden. En er was na Ushi en Dushi natuurlijk nog maar 1 naam die we voor haar konden verzinnen...: LOESIE! :-)

Voor het zwart-witte katertje en het grijs-wit-rode poesje zoeken we nog een baasje, officieel voor het grijze tijger-katertje ook maar die is zó ontzettend leuk en lief dat we overwegen om die ook nog zelf te houden... (ach, waarom ook niet...)

Verder is Dushi inmiddels ook mama geworden van welgeteld 2 kittens. Een grijze tijger en een zwarte voor zover we het kunnen zien. Gelukkig niet weer 6 stuks die een baasje zoeken over een paar weken!

Dinsdag zijn er ook nog 10 Bielefelder kuikentjes uit het ei gekropen, 6 hennetjes en 4 haantjes, een superscore! Het fijne van de Bielefelders is dat je aan de kleur van de kuikens meteen na het uitkomen van de eieren kunt zien wat hennetjes en haantjes zijn. De hennetjes zijn donker met donkere strepen op de rug, en de haantjes zijn veel lichter van kleur. Dus we hoeven niet meer te wachten tot ze gaan kraaien :-)

Kuikentjes


En kunnen jullie je nog herinneren dat we eind januari een lammetje vonden in de vrieskou? Onze Jack ging toch niet zo goed samen met zijn vader, dus hij is uiteindelijk toch verhuisd, samen met de andere lammetjes.

Om ons "kraamhotel" compleet te maken, heeft de moeder van Jack afgelopen woensdag ALWEER een lammetje gekregen. Wij waren in shock, want 2x per jaar een lammetje krijgen is niet echt normaal volgens ons. Maar ze (ja, Jack heeft een zusje!) doet het gelukkig prima. De rest van de kudde moest ook even goed kijken wat er te zien was!

Wat is dat nou?

Betrapt!

Ik denk dat jullie wel weer even bijgepraat zijn!

Er is er een jarig hoera, hoera!

Vandaag is onze Ozzy (en ook haar zusje Bella) alweer 3 jaar geworden.

Vanmorgen heeft ze een lekkere kluif gehad, en een reuzen-tennisbal om mee te spelen. Die was in ongeveer een uurtje gehalveerd, dus we kunnen aan de dierenwinkel doorgeven dat die niet Mastín-proof zijn... Maar ze heeft er wel veel lol van (gehad).

Foto's van het jarige Ozje volgen hopelijk binnenkort weer. Voor nu maar eventjes deze gemaakt!

Eindelijk weer eens leuk nieuws.

Beste fans,

Ik wilde al een hele tijd weer eens een leuk berichtje schrijven op de blog.
Maar er was steeds maar niks spannends of grappigs of moois gebeurd, en dus bleef het een hele tijd stil...

Maar nu is er dan toch echt wat leuks gebeurd!
Ushi (1 van onze katten-zusjes Ushi en Dushi, jullie wel bekend, zo niet: blog mei 2010) is vanochtend mama geworden! Ze heeft wel een onmogelijke plaats uitgekozen om haar kittens ter wereld te brengen. De kleintjes liggen op het plafonnetje van de WC, en we kunnen dus niet echt goed zien hoeveel kittens het zijn, en of alles goed met ze is. Vooralsnog houden we het op 6 stuks, en maken ze het allemaal goed. Ze zijn (natuurlijk) ontzettend schattig om te zien, dus we hebben ook maar meteen geprobeerd een paar fotootjes te maken.



Mochten er fans zijn die heel graag zo'n ukje zouden willen hebben, ze mogen vanaf 6 augustus naar een nieuw baasje! ;-)

Verder is Ozzy (net als haar zusje Bella hier) de dagen aan het aftellen naar haar 3e verjaardag. Het is echt snel gegaan, voor mijn gevoel is ze nog steeds dat kleine ondeugende pupje... Maar ze is inmiddels een flink uit de kluiten gewassen volwassen mastina geworden!

Meer in een volgend blogje...

Hectisch, verdrietig, blij, moe...

Dat was me het nachtje en dagje wel weer...

Gisteravond kreeg 1 van onze geiten weeën. Niet echt verwacht, Mukkie is nou niet echt wat je noemt een macho, en daarom ook alweer een tijd geleden verhuisd. Maar blijkbaar heeft hij zijn werk toch gedaan. De geit in kwestie was de laatste tijd ook al wel wat dikker aan het worden, maar stond niet "op knappen" wat ons betreft. Wel had ze gisteravond ontzettend dikke uiers, dus het klopte toch allemaal wel.
Het duurde lang, maar het leek toch allemaal wel goed te gaan. Uiteraard de hele nacht niet geslapen, steeds weer gaan kijken, en vanochtend werd er dan eindelijk een lammetje geboren.
Helaas lukte het met geen mogelijkheid het diertje te laten ademen, we hebben echt alles geprobeerd, maar het mocht niet baten. Daar zit je dan, vreselijk moe, met een prachtig lammetje dat dood geboren is. Echt een anticlimax.

Na dat alles toch nog heel eventjes mijn bedje in gedoken, 2 a 3 uurtjes nog maar tot mijn werkdag begon. De moedergeit bleef "roepen" naar haar lammetje, dat we inmiddels toch weggehaald hadden, zooooo zielig. We zijn de hele dag naarstig op zoek geweest naar iemand met een pasgeboren geitje dat "over" is (bijv. van een drieling), maar er nog steeds geen kunnen vinden. De kans is groot dat dat na morgen ook geen zin meer heeft, dus we hopen dat we morgen nog een geitje / bokje kunnen vinden voor haar.

's Middags gingen we even bij de schapen kijken (routine), en daar wachtte ons een vrolijkere verrassing; Soay-lammetje nummer 3 was geboren, en "alive and kicking"! Daar waren we dan wel weer heel blij mee natuurlijk, maar het was wel een heel dubbel gevoel.

We zijn ontzettend moe van deze hectische 24 uur, en gaan hopelijk vannacht eens een nacht goed slapen, er staan geen bevallingen op de planning hoop ik...

Foto's van het Soay-lammetje (wij gokken dat het een meisje is, maar dat is nog niet zeker) volgen uiteraard binnenkort.

Vaak gaat het goed...

Maar soms ook niet.

Vanavond was dat het geval. Nog geen uur geleden. En niks meer aan te doen.

We waren laat met alles en zaten dus rond 8 uur / half 9 nog te eten. Rolluik nog open, want het was eigenlijk net pas donker. Ineens zien we iemand bij het hek staan zwaaien naar ons, of er iemand naar buiten kan komen. Ozzy ging als een gek tekeer (ze zat binnen maar vertrouwde het niks). Toch maar naar buiten gegaan, en toen werd duidelijk wat er aan de hand was. De man had een kat aangereden die ineens de weg overstak, hij was al bij de buren geweest, maar hij was niet van hun. Had het advies gekregen om bij ons te gaan vragen, omdat wij er 4 hebben.

Het bleek inderdaad een kat van ons te zijn. De oudste en meest geliefde, zul je altijd zien. Ze moet op slag dood zijn geweest, en heeft gelukkig niet lang hoeven lijden. Ze was bang voor auto's, zorgde altijd dat ze uit de buurt bleef. Ze stak wel eens de weg over, maar keek toch altijd wel goed uit. Vanavond dus een keer niet, en het werd haar meteen fataal.

We zijn nog steeds in shock, en zullen haar ontzettend gaan missen. Hopelijk is ze daarboven ergens lekker vogeltjes en muizen aan het vangen...

Daar is ze dan!

ZE?

Jawel, ZE is een meisje! En helemaal gezond, ieniemienie klein, maar ze drinkt goed en blijft goed bij mama in de buurt. Dus ze zal wel een grote sterke dame worden later. We kijken onze ogen uit met dat kleine spul, en we kunnen niet wachten tot de rest geboren wordt!

Hier nog even 2 leuke fotootjes die vanmiddag genomen zijn, het kleine meisje is op de foto's nog geen dag oud, is ze niet ontzettend schattig???

Breaking news...

En jawel, daarnet wachtte ons buiten weer een verrassing: lammetje nummer 2 is geboren nog net voordat de zomertijd ingaat!!! Voor zover we het kunnen zien (in het donker) maken moeder en kind het goed. Het lammetje staat en drinkt al, beter kan het niet gaan zo net na de geboorte!

We zijn super blij, en hopen dat er binnenkort nog meer lammetjes geboren zullen worden, een aantal ooien is echt super dik aan het worden...

Later meer!

Weidebeheer

Het is weer eventjes stil geweest, griep en verkoudheid grijpen om zich heen, en ook wij worden al 2 maanden lang niet gespaard. Steeds als het over lijkt te zijn, komt het keihard weer terug. Het gaat nou weer de goede kant op, maar we juichen nog niet te vroeg.

Vandaag wel de hele dag buiten geweest. Er moest kalk gestrooid worden in het weiland, en dan is het alle hens aan dek. De schapen hebben de hele herfst en winter in het weiland gelopen, en dat is te zien. Het weiland is kaal, en het enige groene dat nog te zien is, is mos. Dat schiet natuurlijk niet op, dus moest er weer eens flink wat kalk worden gestrooid. Met de hand, want een tractor hebben we helaas nog niet, en de buurman had geen tijd. We hebben er een paar uurtjes over gedaan, maar "wir haben es geschafft!".

De schaapjes mochten wat grazen op de binnenplaats, maar vanavond moeten ze toch echt de stal in. Over een weekje of 2, of eerder als het in die tijd flink regent, mogen ze weer de wei in. Hopelijk gaat het gras flink groeien, dan hebben we er van de zomer geen omkijken meer naar.

Ik heb ook maar even van de gelegenheid gebruik gemaakt om wat nieuwe foto's te maken van Jack. Hij groeit super hard, en hij eet inmiddels ook al gras en hooi. Hij drinkt nog wel steeds bij mams, ben benieuwd wanneer ze daar genoeg van heeft.
Er zijn nog steeds geen andere lammetjes geboren, en we zijn heel benieuwd wanneer ze zullen komen. En OF ze überhaupt nog wel komen. Er zijn wel een paar ooien ontzettend dik, dus de kans is aanwezig, maar zeker weten doen we het niet.
Zo gauw er wat gebeurt dan lezen jullie het hier!

Hoe gaat het met Ozzy? Prima. Het mest- en ploeg-seizoen is weer geopend, de tractoren rijden af en aan, dus Oz heeft het er maar druk mee. Gelukkig is ze nu moe, en is het lekker rustig hier...

En zijn naam is....

Ruim een week geleden is het alweer dat ons lammetje geboren werd.
Hij doet het ontzettend goed! Hij drinkt, loopt, rent, slaapt en blijft goed warm ondanks de kou en het slechte weer. Beter hadden we het niet kunnen hebben!
Het is een rammetje, en als hij wat ouder is dan mag hij (na een bezoekje aan de veearts voor het verwijderen van het een en ander) bij ons blijven als grasmaaier. We vonden het toch wel speciaal zo'n eerste lammetje, en daarom mag hij blijven. De lammetjes die nog komen zullen wel verkocht gaan worden, we kunnen nu eenmaal niet alle schaapjes houden.
Zoals gebruikelijk is bij dieren die bij ons wonen, krijgt het lammetje nu ook een naam. Het moest iets schots zijn, Soay schapen komen van oorsprong uit Schotland. Ik weet niet of het een echte originele schotse naam is, maar als ik de whiskey moet geloven... :-)

Vanaf vandaag heet ons lammetje: JACK!

Foto's volgen als het weer wat beter weer is...

VERRASSING!!!

Nou had ik in het vorige blog-berichtje gezegd dat het wel weer tijd voor lente was. En nou had ik ook genoemd dat er dan een aantal jonge dieren worden verwacht op de boerderij. Heb ik te hard gehoopt dat het lente zou worden?

Vanmorgen tijdens de ochtend-voer-ronde kregen we zowat een hartverzakking, wat lag daar nou in een hoekje van de schapen-schuilstal??? Iets kleins, het was bruin en behaard... Het zou toch niet...??? JAWEL, een lammetje!!!

De draagtijd van Soay schapen zou ongeveer 5 maanden moeten bedragen, wat betekent dat dit kleintje in augustus is verwekt. Aangezien het dekseizoen van de Soay schapen van oktober tot januari loopt, verwachtten wij het eerste lammetje ongeveer vanaf maart. Maar blijkbaar kan het dus ook al eerder...

Vooralsnog maken moeder en kind het goed, het is wel koud buiten, maar de kleine lijkt er niet echt last van te hebben. De zon schijnt lekker de schuilstal in, en er ligt een dikke laag stro, dus dat helpt wel. Drinken probeert hij / zij ook al, we houden het wel in de gaten want drinken is de eerste 24 uur heel belangrijk voor energie en afweer. Dus ik ga elk half uur even buiten kijken hoe het ermee gaat.

Uiteraard kunnen foto's van het kleintje niet ontbreken, dus ook maar gauw even wat kiekjes gemaakt. Op de eerste foto staat het lammetje alleen, op de andere twee samen met mams. Als alles goed blijft gaan volgen er nog veeeeeel meer foto's!

Was het maar weer lente...

Het is nog steeds winter. De sneeuw is dan wel weg, maar het blijft koud en het ziet er troosteloos grauw uit buiten... Tijd om weer wat foto's van Ozzy te maken, maar dan in de stal, waar ze al onze beestjes goed bewaakt.

Mukkie Reloaded is inmiddels weer terug verhuisd naar zijn dames in het geitenweitje. Hij is helemaal "the man", en we hopen dat we in het voorjaar een paar lammetjes kunnen verwachten. Bij onze Soay schapen heeft de ram ook zijn werk gedaan, dus ook daar hopen we op een paar mooie lammetjes dit voorjaar. De Bielefelder kuikens die we een paar maanden geleden gekocht hebben zijn alweer uitgegroeid tot echte kippen, alleen de haan blijft nog een beetje achter. Die moet in het voorjaar toch wel zijn werk gaan doen, zodat we weer nieuwe kuikentjes krijgen. Het mooie van de Bielefelder kippen is dat je aan het kleurenpatroon van de kuikentjes kunt zien of het hennetjes of haantjes zijn, dus dat hoeven we dan in ieder geval niet meer zo lang af te wachten!
De katjes Ushi en Dushi zijn ook alweer uitgegroeid tot flinke katjes, en als zij een leuke kater tegenkomen in de buurt dan komen er ook nog jonge poesjes op de boerderij. Redenen genoeg voor ons dus om erg uit te kijken naar de lente!

Op de eerste foto staat Oz in vol ornaat, op de voorgrond loopt de Bielefelder haan.
De tweede en derde foto kostten wat meer moeite, stilzitten is echt niet Oz haar ding! Op de derde foto is op de achtergrond nog net het koppie te zien van Ushi, die wilde ook even haar momentje meepakken :-)
De belichting is trouwens weer echt bagger, het is net of Oz een zombie is, maar gelukkig weten wij dat ze hele mooie donkere ogen heeft! (ik zal proberen dat ook eens een keer goed vast te leggen...)Foto's van Ozzy in de sneeuw zijn te bezichtigen op de website van de V.I.B.: Hier

Daar is ze dan weer!

Vandaag dan eindelijk tijd om weer een blogje te schrijven, al is de tijd wat verkort door een "avontuur"... Vanavond ondanks de gladde weg vol sneeuw toch maar op weg gegaan naar de supermarkt voor de laatste kerst-boodschappen. Het was niet echt ideaal op de weg, maar het ging eigenlijk nog best wel. Ook de terugweg ging goed, maar toen we onze straat in reden zagen we tot onze verbazing dat er zeker 40 cm sneeuw in het midden van de weg lag! Dat was blijkbaar van de akkers af gewaaid, en had hele bergen sneeuw op de weg tot gevolg. Nou is onze auto niet verlaagd, maar 40 cm sneeuw was toch echt te veel van het goede, en dus konden we niet meer voor of achteruit... Nadat manlief na 100x proberen toch maar naar ons huis gelopen was om een schep te halen (+/- 100 m was het nog maar) en hij de auto rondom vrij geschept had, konden we dan toch eindelijk naar huis. Gelukkig met een auto vol boodschappen, dus voorlopig hoeven we de deur niet meer uit!

Met Ozzy gaat het goed. Ze zit goed in haar vacht, is (wat mij betreft) niks te dik en niks te dun, en ze is hardstikke vrolijk. Met haar 2,5 jaar is ze hard op weg om een volwassen hond te worden, en zo begint ze er ook steeds meer uit te zien. We hebben het idee dat ze iets rustiger is, misschien komt het wel door de kou. Ze vindt sneeuw wel leuk, maar ze gaat ook weer graag de stal in zodat ze op haar berg stro kan gaan liggen. Ze deelt haar "hok" (het zijn 2 paardenstallen aan elkaar) 's nachts met niemand minder dan Mukkie Reloaded, hij wordt door de andere geiten niet goed geaccepteerd. Hij bijt ook niet van zich af, het is een beetje een watje wat dat betreft, en hij werd mager omdat hij niet mee mocht eten met de rest...Vandaar dat we hem apart gezet hebben tot hij groot en sterk is geworden. Oz vindt het reuze gezellig zo'n maatje, het maakt haar niet uit van welke diersoort. Ze laat zelfs haar brokken voor Mukkie staan!

Zoals beloofd nog een filmpje van onze "Princess of Darkness". In het filmpje is Ozzy 's morgens net buiten, en moet dus eerst een klein plasje doen, en dan ook nog een beetje dol doen tegen ons natuurlijk. Ze vindt de camera ook interessant, maar ze loopt daarna toch richting de poort om te kijken of er geen indringers in de buurt zijn. Meestal gaat ze daar dan blaffen om te laten weten dat ze er is, en daarna wordt overal druk gesnuffeld zodat ze weet wie er 's nachts allemaal rondlopen (de plaatselijke egeltjes meestal, maar heel soms ook een fazant of iets dergelijks). Helaas hield mijn camera ermee op net voordat er een tractor langs kwam rijden, dat was (in SBS6 termen) "mooie televisie" geweest!

Nog heeeeeeel even geduld...

Beste blog-lezers en Ozzy-groupies,
Het is een tijd lang stil geweest op deze blog, maar hopelijk gaat daar de komende dagen verandering in komen.
Er zijn een paar vrije dagen in aantocht, en dan zou er toch tijd genoeg moeten zijn om weer eens een blogje te schrijven.
De eerste sneeuw-foto's en filmpjes van dit jaar zijn gemaakt, hierboven alvast een aantal van deze foto's. In de volgende blog komt een filmpje van Ozzy, kom dus zeker nog eens langs-gesurfd om te kijken!

Hooi!

De kunst van het "Boeren"...

Omdat we pas heel laat dit voorjaar kunstmest gestrooid hebben op het weiland, en het gras daarvoor zo kort mogelijk moest zijn, moesten we nog maar afwachten of het dit jaar nog lang genoeg zou worden om te kunnen hooien. Omdat ons weiland al jaren en jaren niet onderhouden was voordat we het kochten, was kunstmest strooien dit jaar belangrijker dan hooi maken, hoewel dat toch ook wel fijn zou zijn natuurlijk, omdat we het dan niet hoeven te kopen.

Lang genoeg was het gras al wel een tijdje, alleen moet het om hooi te maken ook wel een paar dagen achter elkaar droog (en liefst ook warm) zijn. Dat was steeds niet zo, elke keer ging het toch weer regenen.
Onze buurman (die een tractor en de nodige toebehoren heeft, en dus voor ons het werk doet in ruil voor veel van het hooi) durfde het vorige week nog niet aan om te maaien, gelukkig maar, want het heeft ontzettend veel geregend. We vroegen ons steeds vaker af of het nog wel ging lukken om te hooien dit jaar...

Gisteravond hoorden we ineens iets dat verdacht veel op een tractor leek, en het kwam toch wel heel dichtbij... Ja hoor, de buurman was aan het maaien! Wij hebben meteen op de buienradar gekeken, het leek een heel eind droog te blijven gelukkig. (wat dat betreft kun je beter een boer vertrouwen dan het weerbericht). Vanmorgen vroeg werd het gras geschud, waarschijnlijk vanavond ook nog een keer, en dan donderdag en misschien vrijdag nog als het nodig is. Dan komt vrijdag of zaterdag de balen-pers, en dan is het afwachten hoeveel balen er dit jaar van ons weiland komen! Vorig jaar hadden we er 10, dat hadden er veel meer kunnen zijn met wat meer weide-onderhoud. We zijn benieuwd of de kunstmest dit jaar al effect heeft of pas volgend jaar...

Zullen we het ook nog even over Ozzy hebben? Oz is niet blij dat de tractor van de buurman over ons land rijdt. Ze blaft heel zwaar en heel hard, maar dat ding blijft maar rondjes rijden steeds! Maar gelukkig is het maar een paar dagen, en niet al te lang achter elkaar. We hebben laatst nog een fotootje gemaakt in de stal, het is niet echt een world-press photo, maar hij kan er mee door toch? Als je bedenkt dat ze niet de moeite neemt om stil te blijven zitten / staan, en dat de belichting bij ons in de stal nou ook niet echt denderend is, valt het allemaal best wel mee ;-)

Mukkie Reloaded

Hmmm, misschien dat de (enkele) lezer van deze blog vraagtekens zet bij de titel ervan. Ik zal proberen wat uitleg te geven!

Toen wij naar Duitsland emigreerden en daardoor de trotse bezitters waren van een flinke tuin met een klein stalletje, werd het idee geboren om een paar dwerggeitjes aan te schaffen. Bij de plaatselijke Streichelzoo waren een heleboel lammetjes geboren, en we hebben toen 3 bokjes uitgezocht die (gecastreerd en wel) bij ons mochten komen wonen.

Echt leuke namen konden we maar niet verzinnen, en dat terwijl we toch meestal wel vindingrijk zijn daarmee. Een paar dagen later stond de (duitse) buurvrouw bij het hek de geitjes te roepen; "Mukmuk, mukmuk..." Ze vroeg hoe de donkerbruine geit die op haar af kwam eigenlijk heette, en wij zeiden allebei meteen: Mukmuk! De andere 2 werden al snel omgedoopt tot Mickey en Makker, en zo hadden we Mickey, Makker en Mukmuk.

Mukmuk (ook wel Mukkie) bleek een echte bok te zijn, waarschijnlijk zijn ze vergeten hem te castreren. Maar omdat het zo'n vriendelijk en aanhankelijk beest was mocht hij gewoon blijven. Toen we onze boerderij kochten hebben we hem beloofd dat hij een paar dames zou krijgen om een gezinnetje mee te stichten, daar was hij als 3-jarige bok toch best aan toe...

Kort na de verhuizing zat Mukkie ineens hard te mekkeren in de stal, veel harder dan anders. Het leek erop dat hij zich niet lekker voelde, en we hebben toen (op zondagavond) meteen de dierenarts gebeld. Die had zo'n 3 kwartier nodig om hier te komen. In de tussentijd ging het veel slechter met hem, en nog voordat de dierenarts bij ons was, was hij al dood. Om zeker te weten wat hij mankeerde moest sectie worden verricht, en dat wilden we hem (en ons) besparen. Waarschijnlijk had hij een blokkade in zijn urineleider, waardoor zijn blaas zo vol is geworden dat hij geknapt is. Er was volgens de dierenarts niks meer aan te doen geweest, ook als ze er wel op tijd bij was geweest. Wij waren in shock, zo'n mooi beest wat er van het ene op het andere moment ineens niet meer is... En zijn dames waren we al aan het uitzoeken...

Inmiddels hebben we alweer een jaar geleden 2 geitjes erbij gekocht, en nu vonden we dat het tijd was om weer een bokje aan te schaffen. Qua kleur lijkt hij er totaal niet op, hij lijkt meer op de rest van onze geiten, maar we konden maar 1 naam voor hem bedenken:

Mukkie Reloaded!


*Op de eerste foto van boven naar beneden: Mickey, Makker en Mukmuk

*Op de tweede foto: Mukkie Reloaded

Hiep hiep hoera, Ozzy is 2 jaar!

Vandaag is onze Ozzy alweer 2 jaar oud, de tijd vliegt voorbij!

Ze is al bijna 2 jaar bij ons, en we zijn zo ontzettend blij met haar. Ze is lief voor ons, en super-waaks naar alles wat "niet eigen" is. Een heerlijke (kwijlende, lompe) lobbes die altijd in is voor een knuffel of een stokje gooien, en in de tussentijd bewaakt ze ons en ons huis meer dan prima.

Haar 2 nieuwe poezenvriendinnetjes Ushi en Dushi slapen bij haar in de stal, en ook die heeft ze vanaf dag 1 helemaal geaccepteerd. De poesjes hadden wat langer nodig om aan "dat grote enge beest" te wennen, maar ze zijn helemaal niet bang meer nu. Die 2 poezendames groeien als kool trouwens, het is weer de hoogste tijd om foto's te maken van alle beestjes, maar het schiet er steeds bij in...

We zijn sinds 2 weken het Jacobskruiskruid in ons weiland aan het uitroeien. Doordat ons weiland in de jaren voordat we ons huis kochten absoluut nooit is onderhouden, groeit er meer onkruid dan gras. En dus ook veel Jacobskruiskruid, wat giftig is voor zoogdieren. Zo lang de plant leeft ruikt hij niet lekker, en zullen dieren het ook niet eten. Maar als het weiland gehooid is en het Jacobskruiskruid gedroogd is, dan eten dieren het wel en is het dus giftig. Aangezien wij het weiland graag willen gebruiken om te hooien moeten we dus het Jacobskruiskruid verdelgen. We hebben kunstmest gestrooid, de buurman heeft gegierd, en nu zijn we selectief aan het spuiten. Dat helpt goed, de plantjes worden al helemaal bruin. Maar we moeten 2,5 hectare spuiten, dus de komende 2 weken zijn we daar nog wel zoet mee...

We staan erop hoor!

Het heeft een tijd geduurd, maar Ozzy staat nu dan eindelijk met een kleine fotoreportage op de website van de rasvereniging:

http://mastin-espanol.rasvereniging.org

Ze is dus nu officieel beroemd :-)

Wat is er de afgelopen tijd allemaal gebeurd;

We zijn (tijdelijk) even gestopt met de clickertraining, Ozzy vindt de clicker niet interessant genoeg, en dus zijn we nu iets aan het zoeken waarmee we de clicker leuk kunnen maken. We zitten te denken aan biefstuk of iets dergelijks...
Hooli en Max doen het prima met de clicker, dat gaat dus wel zoals het hoort.
Verder verhaart ze nog steeds wel wat, maar het grootste gedeelte is er nu wel af. Ze vond het de afgelopen dagen ook warm, maar gelukkig is het in de stal lekker koel.

In 2 dagen tijd zijn er 5 kippenkuikentjes uit het ei gekropen, 1 gele, 1 grijze en 3 zwarte. We zijn benieuwd welke kleuren het uiteindelijk gaan worden, en of het hennetjes of haantjes zijn. Het nestje van vorig jaar was 50-50, als dat dit jaar weer zo is dan zijn we wel tevreden. Hoewel we toch het liefst zo min mogelijk haantjes hebben, dat gekraai is ook niet alles!

Dan hebben we afgelopen zaterdag nog 2 nieuwe "gezinsleden" opgehaald; de lapjeskatten-zusjes Ushi en Dushi van nu 7,5 week oud. Ze wonen nu nog in een mega-konijnenkooi in de stal, uiteraard laten we ze een paar keer per dag lekker los om te spelen. Maar ze kunnen overal naar buiten glippen, en omdat ze nu nog niet weten dat ze bij ons wonen, zitten ze dus de komende tijd met zijn tweetjes in de kooi als we er niet bij zijn. Ze vermaken zich prima tot nu toe. Straks als ze groter zijn mogen ze in de stal en om het huis lekker muizen vangen, hopelijk zijn ze daar goed in...

Nieuwe foto's volgen zo snel mogelijk, daar hebben we nog geen tijd voor gehad, met het mooie weer is er genoeg te doen buiten!

(de foto bovenaan is alweer van een paar weekjes geleden)

Maar weer eens een blogje...

Om ons heen wordt weer druk geblogd, wij kunnen natuurlijk niet achterblijven, dus hier ook weer even een berichtje van ons.
Met Ozzy gaat het goed. Ze blaft er nog steeds lustig op los als de buurman weer voorbij komt, maar verder gedraagt ze zich bijzonder rustig. Komt misschien door het mooie weer...

We zijn sinds een week bezig met clickertraining. Nou ja, van trainen is nog niet echt sprake, want we willen Ozzy eerst de clicker goed aanleren. Waar onze andere 2 honden een meter achteruit sprongen bij het horen van hun eerste klik, bleef Ozzy staan kijken en nam ze dankbaar haar beloning in ontvangst. Dat lijkt dus goed te gaan. Overigens, de andere 2 zijn inmiddels helemaal idolaat van de clicker en daarmee zijn we al begonnen met trainen, en met veel succes, iets wat ik van Ozzy nog niet kan zeggen helaas omdat ze de clicker wel leuk vindt, maar andere dingen ook. Maar we houden de moed erin, misschien dat het ons gaat lukken!

Vanmorgen nog een ontdekking gedaan in de stal; 1 van onze kippen was al een paar dagen niet buiten geweest, en nu bleek waarom; een nest vol eieren en een broedse kip er bovenop! Leuk, over een tijdje weer kuikentjes... (de foto is van het nestje van vorig jaar)

Verder volg ik al een tijdje Mastín Espanol Kennel Dartibo in Tsjechië. Op 20 april is daar een nestje van 12 puppies geboren (Rebelle Tornado Erben x Amigo Zeus Bis Mastibe). Niet dat we op zoek zijn naar een Mastín erbij, maar ik vind het een mooie combinatie, en er zit een donker reutje bij waarvan ik erg benieuwd ben hoe die zich gaat ontwikkelen!

Dan nog last but not least; Waarschijnlijk komt binnenkort het foto-artikel van Ozzy on-line op de rasverenigings-website: http://mastin-espanol.rasvereniging.org/ dus blijf die site bekijken!

Ozzy op de rasverenigings-website!

Onze Ozzy staat op de (helaas nog onofficiële) rasverenigings-website;

http://mastin-espanol.rasvereniging.org/!

Het idee is om een aantal mastines van de huidige generatie in beeld te brengen. In het eerste artikel was Merlot "Mello" del Agostadero te bewonderen, en in het tweede artikel zal onze eigen Oz te zien zijn. Omdat het nogal lastig is om haar leuk (en vooral ook zichtbaar) op de foto te krijgen, laten wat recente foto's nog op zich wachten. Hoewel ik afgelopen week wel wat mooie kiekjes heb kunnen maken, wil ik er toch nog een paar bij schieten om de "reportage" compleet te maken. Hierboven alvast een voorproefje, de buurman was weer eens buiten, en dan kan Oz natuurlijk niet anders dan hem scherp in de gaten houden!

Ze verhaart trouwens gigantisch nu, hele plukken onderwol komen van haar af. Als ze buiten is met ons dan proberen we zoveel mogelijk losse plukjes weg te halen, met al dat losse haar ziet ze eruit alsof ze al weken buiten zwerft...

Bij onze Parson Russell Terrier Max gaat het verharen sneller, hem heb ik vandaag geplukt, en hij is weer lekker "kaal". Hij vond het vreselijk, en ik na 4 uur plukken ook, maar hij ziet er weer netjes uit. En we hebben allebei weer 6 maandjes rust qua vachtverzorging, dat is ook wel weer fijn.

Hou de rasverenigings-website in de gaten voor meer foto's van Ozzy!

Eindelijk een foto...

Nou daar is ze dan eindelijk, onze Ozzy op de foto!

Het heeft even geduurd, en het zal misschien ook nog wel even gaan duren voordat ik haar weer "duidelijk" op de foto krijg, maar ze staat erop. De foto is nog steeds wel iets bewogen, maar kleinigheidjes hou je toch...

Waardoor het nu eindelijk een beetje gelukt is? Ozzy houdt van stokjes; van erop kauwen tot ze in 1000 stukjes naast haar liggen, maar ook van stokjes "apporteren". Dus als je een stokje voor haar neus houdt dan gaat ze braaf zitten, en dan zit ze zowaar langer dan 1 seconde stil! Net genoeg tijd voor een foto dus. Dat apporteren staat trouwens tussen aanhalingstekens, want ze gaat het stokje wel als een tank op volle snelheid halen (o wee als je in de weg staat), maar ze komt hem maar de helft van de tijd weer terugbrengen. Toch vindt ze dit een leuk spelletje, en het verbaast ons dat ze er zo'n lol in heeft. Onze 2 andere honden zijn gek op apporteren, stokjes, balletjes, eigenlijk alles wat je weggooit halen ze op en brengen ze terug. Omdat de ME qua karakter zo'n andere hond is, hadden we niet verwacht dat Ozzy dat ook zo goed zou doen. We zijn dus (alweer) blij verrast.

Zijn er voor ons dan eigenlijk ook minpuntjes aan Ozzy? Jazeker wel, alhoewel het natuurlijk altijd maar de vraag is of dat aan het karakter van de ME of van Ozzy toegeschreven kan worden, of dat het "onze eigen schuld" is. Ozzy is waaks, behoorlijk waaks. Dat uit zich in blaffen, wat ze echt lang vol kan houden, ook als "de indringer" al lang weg is (in ons geval is "de indringer" alles en iedereen die langs ons huis loopt, fietst of rijdt over het weggetje langs het huis, ze hoeven dus niet eens op ons terrein te zijn, er naast is ook al niet goed). Vooral tractoren zijn een goeie trigger, en omdat we hier tussen de boeren wonen EN het nu ploeg-, mest-, en zaai-seizoen is, blaft ze in deze tijd van het jaar ontzettend veel. Waarschijnlijk is het een stukje gewenning wat niet helemaal gelukt is qua tractoren, en misschien toch ook wel een stukje erf-verdediging van de ME. Het helpt natuurlijk ook niet mee dat onze overbuurman een loodgietersbedrijf heeft en de hele dag tegen zijn medewerkers schreeuwt, als zijn auto 1 km verderop de straat in rijdt begint Ozzy al te blaffen... Met die man valt helaas niet te praten, hij heeft geen honden-verstand, en dus snapt hij ook niet dat het voor Ozzy onmogelijk is om niet te blaffen als hij naast ons huis loopt te schreeuwen. (Grrr) Dus het blaffen is nog wel een verbeterpuntje laten we maar zeggen, al betwijfel ik of het te verbeteren valt met al die factoren waar we niks aan kunnen doen... En uiteraard zou het lekker zijn als ze net zo gehoorzaam was als onze andere 2 honden, maar dat is een illusie, als we een uiterst gehoorzame hond wilden, dan hadden we geen ME moeten kopen ;-)

Tot zover weer, hopelijk lukt het om binnenkort weer wat betere foto's van Ozzy te maken!